miércoles, 18 de febrero de 2009

Cada día é unha vida

Xa sei que moitas veces queixamonos da monotonía das nosas vidas, e aínda así, e como o pensamento é libre, deixamonos ir da imaxinación. ¿Quén pretenderá apresar unha nube?.
Hoxe por fin decidín analizar "cientificamente" se alguén visitaba esta bitacora que teño para pasar o rato.... Xa sei que teño unha "forofa" que cando estou preguiceiro recordame as miñas obrigas. Pero tiña curiosidade por ver quen máis.
De Betanzos teño visitas grazas a inestimable axuda publicitaria que me fai "El pasatiempo". No que vai de ano 93 persoas distintas (delas o 68% repetiron) visitaron o Lusco e Fusco. Non sei se agora que sei que medio cento de persoas len esto se vai supoñer que me corte e conte ata dez antes de poñer calquera parvada.
Espero non perder a frescura de escribir sen pensalo dúas veces... Non vaia ser que unha gaiola me impida voar.

martes, 10 de febrero de 2009

¿A xenta cambia?

Atopei este video no youtube. Non teño eu moitas veces esperanzas en certos individuos e comportamentos pero o video non deixa de ser moi bonito. E nestes tempos nón está demáis facer un chamamento a esta especie de irmandade universal.... e sin tomar coca-cola.

sábado, 7 de febrero de 2009

Por fin encontré a los míos

Mira que lle din voltas. Xa mo dicía a miña nai. Faite un home Susiño. Deixate de leiras. Nos 70 quería ser Hippie, e nos 80 parecíame que a Movida de Vigo, e os de Siniestro total profundizaban máis nas contradiccións do mundo das Urbes modernas. Nos 90 co desencanto probei todo tipo de relacións coa "Existencia". Do Veganismo primitivo ao pracer dos chourizos e lacón. As influencias do rexurdir nacional. Do anti-sistema á Defensa a ultranza da Unión Europea. ¿E total para qué?

Se total mañan teño que madrugar e facer unha viaxe de traballo. Tanto esforzo para o final dar cos meus. Xa teño clase social.... Xa era hora. Carallo.

Pd: Todo o parecido coa realidade e pura ficción.

jueves, 29 de enero de 2009

Música na rúa




Do mellor que se pode ver estos días no youtube..... Este video demostra como a musica e os musicos rachan fronteiras. Houbo unha epoca onde tiven a sorte de vivir esto e ainda hoxe non podo pasar de alrgo ante os magnificos artistas que se atopan en todas as rúas de todas as cidades do mundo. Disfruten.

martes, 13 de enero de 2009

Palestina


Cuando ya nada se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,

cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.

Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.

Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.

Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.

Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.

Maldigo la poesía concebida como un lujo
cultural por los neutrales
que, lavándose las manos, se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta
mancharse.

Hago mías las faltas. Siento en mí a cuantos sufren
y canto respirando.
Canto, y canto, y cantando más allá de mis penas
personales, me ensancho.

Quisiera daros vida, provocar nuevos actos,
y calculo por eso con técnica qué puedo.
Me siento un ingeniero del verso y un obrero
que trabaja con otros a España en sus aceros.

Tal es mi poesía: poesía-herramienta
a la vez que latido de lo unánime y ciego.
Tal es, arma cargada de futuro expansivo
con que te apunto al pecho.

No es una poesía gota a gota pensada.
No es un bello producto. No es un fruto perfecto.
Es algo como el aire que todos respiramos
y es el canto que espacia cuanto dentro llevamos.

Son palabras que todos repetimos sintiendo
como nuestras, y vuelan. Son más que lo mentado.
Son lo más necesario: lo que no tiene nombre.
Son gritos en el cielo, y en la tierra son actos.
Gabriel Celaya.

domingo, 28 de diciembre de 2008

You've got a friend

Hoxe, tocaba música... atopei este video cunha das cancións máis fermosas que eu recordaba do celebre Tapestry de Carole King. Vai para todos aqueles que entrades aquí e sabedes de min. Tedes un amigo na rede. Disfrutade da boa música.

When you're down and troubled and you need a helping hand

and nothing, oh, nothing is going right.

Close your eyes and think of me and soon I will be there

to brighten up even your darkest nights.

You just call out my name, and you know wherever I am

I'll come running to see you again.

Winter, spring, summer, or fall, all you got to do is call and I'll be there, yeah,

yeah, yeah,

you've got a friend.

If the sky above you should turn dark and full of clouds

and that old north wind should begin to blow,

keep your head together, call my name out loud, yeah.

Soon I'll be knocking upon your door.

You just call out my name, and you know wherever I am

I'll come running (oh, yes I will) to see you again.

Winter, spring, summer, or fall, all you got to do is call and I'll be there yeah

yeah yeah.

Hey, ain't it good to know that you've got a friend? People can be so cold.

They'll hurt you and desert you. Well, they'll take your soul if you let them,

oh yeah, but don't you let them.

You just call out my name, and you know wherever I am.

I'll come running to see you again.

(oh baby don't you know)

Winter, spring, summer, or fall, all you got to do is call, Lord, I'll be there,yes i

will you've got a friend.

You've got a friend.

Ain't it good to know you've got a friend. Ain't it good to know you've got a

friend.

Oh, yeah, yeah, you've got a friend.

martes, 23 de diciembre de 2008

Visita oficial de S.M. Papa Noel a Inditex.

Para que vexades que non se pode cuspir ó ceo, e menos se quedas debaixo, e muito menos coa boca aberta coma un parvo. Pois eso, eso mesmo, pasoume a mín. Ateo e descreído, inimigo do Nadal, das panxoliñas e dos portáis de Belén, dixen que volvería a crer no "xenero humano.... por la Internacional" se Papa Noel en persoa tiña "miolos" de vir a comer ao Centro do Imperio do Calcetín - Inditex-.
Pois apareceu, si señor, e non comeu tanto polo que lle falta algo de barriga. Polo demáis, todo ben. A empresa escolleu ó mellorciño da "plantilla" para inmortalizar tal evento. E aquí quedamos "para la HISTORIA".
Desde hoxe sumome a esas masas de corazón aberto e fraterno que celebran o Nadal entre canticos e algunha que outra compra no Corte Inglés. Renuncio definitivamente ás lecturas de Bakunin e integrome feliz neste apaixoante mundo.
¡¡Espiritus navideños del mundo. Uníos!!